„Wypada także wspomnieć o dobrze poznanych u prokariotów, a trudnych do śledzenia w organizmach eukariotów, takich zjawiskach jak transformacja, transdukcja i transfekcja. Nie można bowiem zapominać o bezjądrowym przecież etapie podziału każdej komórki, nie mówiąc już o zygocie (patrz rozdz. III, B, 12). Transformacją w sensie genetycznym nazywamy przekazywanie właściwości dziedzicznych w postaci fragmentów DNA z komórek dawców do komórek biorców. Została ona po raz pierwszy opisana w 1928 r. przez F. Griffitha, ale wyjaśnił ją dopiero w dwadzieścia lat później Avery ze współpracownikami. Transfekcja określa się wprowadzenie do komórek DNA wirusowego bez osłonek białkowych i powstawania cząstek wirusowych w komórkach biorcy. Transdukcja jest to przenoszenie przez bakteriofagi genów ze szczepu bakteryjnego dawcy do szczepu biorcy.
Zdolność organizmu do odtwarzania tych samych właściwości i struktur w następnych pokoleniach — a więc identycznych genetycznie z formami rodzicielskimi — uważana jest za jedną z podstawowych cech życia. Z kolei przyczyny i mechanizmy zmienności genetycznej organizmów, a więc procesy prowadzące do wytwarzania różnic w wyposażeniu genetycznym pomiędzy formami rodzicielskimi i ich potomstwem, są procesami odpowiedzialnymi za ewolucję w świecie ożywionym. Powszechnie obserwowana zmienność w wielkiej różnorodności organizmów żywych ma naturę przede wszystkim fenotypową, zwaną obecnie zmiennością fluktuacyjną. Natomiast zmienność dziedziczna może wynikać albo ze zmiany w segregacji czy rekombinacji cząsteczek DNA, a więc polega na odrębności układów alleli genów potomnych w stosunku do organizmów“(6)