„Stara przycisnęła swoją zdobycz do pokaźnego łona. Z trudem skoncentrowała "Wzrok na otaczającej ją rzeczywistości. Zobaczyła, jakby dopiero teraz, trzech mężczyzn i patrzała
na nich tak, jakby chciała obnażyć przed nimi swoje wnętrze, swoje żywe, pulsujące serce.
A potem rozległ się jej cichy, chrapliwy głos — To pan — powiedziała — to pan MacLain.
Nie nastąpił żaden wybuch, jedynie z ust pana Voighta (którego stara nazwała MacLainem) wyszedł głuchy jęk.
— Panowie, wierzcie mi, widzę ją pierwszy raz w życiu — odezwał się.
Wyszedł równym krokiem z salonu, z domu, przeszedł podwórko i ruszył w kierunku drogi ku MacLain. Gdy znalazł się na szosie, nałożył kapelusz na głowę, co nadało mu nieco mniej nędzny wygląd.
Loch przytulił się mocniej do swojej gałęzi i zanurzył twarz w chłodną zieleń listowia.
— Proszę pokazać mi tę śliczną zabaweczkę — przymilał się pan Fatty Bowles do starej. Jego twarz rozjaśniła się uśmiechem tłustego niemowlęcia. Szybkim ruchem wyrwał starej pudełko i gwałtownie wyrzucił je przez okno, przy czym wyraz jego okrągłej twarzy zmienił się równie raptownie. Pudełko wpadło pomiędzy chwasty tuż pod gałęzią Locha. Tykać nie przestało.
— Nie tak szybko — powiedział Stary Moody. — Obawiam się, że zniszczyłeś dowód rzeczowy.“(7)