„schrony użyteczności publicznej przeznaczone do ochrony mieszkańców miast szczególnie zagrożonych;
schrony lokalne przeznaczone do ochrony załóg zaJthtdów pracy, mających realizować w czasie wojny szczególnie waine zadania, produkcyjne
schrony specjalnego przeznaczenia dla rozmieszczeniapunktów i stanowisk kierowania, punktów pomocy medycznej itp.
Pod względem lokalizacji schrony dzielą się na wolno stojące i znajdujące się pod budynkami.
Schrony pod budynkami buduje się w okresie pokoju w czasie wznoszenia nowych budynków. Konstrukcje schronów powinny niieć taką wytrzymałość, aby były odporne na dodatkowe obciążenie, które może być spowodowane działaniem fali uderzeniowej, wybuchu jądrowego oraz ciężarem gruzu zawalonego budynku.
Przy budowie schronów pod budynkami specjalną uwagę zwraca iięria umożliwienie wyjścia z nich w razie zburzenia wyższych kondygńacjiYzawaleniem się głównych wejść do schronów. W tym ćelii przygótówiije^fl fjoclziemne wyjścia zapasowe (ryc. 18), których wyloty powinny być ótipoMeuftio oddalone od ścian budynku (polowa wysokości budynku + jmypó tonący uniknąć zasypania tych wyjść przez gruz.
Schrony wolno stojące buduje się w czasie zagrożenia i w początkowym okresie wojny z żelbetowych elementów prefabrykowanych. Mog^órie być całkowicie schowane w ziemi albo częściowo z niej wystawać (ryć. 19),frrzy czym w tym wypadku muszą być również przykryte warstwą ziemf b grubości minimum 75 cm “(2)