„Na dźwięk tego głosu Andrea podniosła głowę i spostrzegła
0 trzydzieści kroków dwóch oficerów gwardii idących wolnym krokiem. Teraz Andrea rzuciła okiem na nieznajomego, który do niej przemówił, i pod sobolowym futrem dostrzegła błękitną wstęgę. Zbladła, przerażona niespodziewanym spotkaniem
1 łaskawymi słowami.
— Król! — rzekła składając niski ukłon dworski.
—. Pani... — rzekł Ludwik XV zbliżając się. — Przepraszam, ale mam krótki wzrok i muszę aapytać o nazwisko.
— Panna de Taverney — odparła ledwo słyszalnym głosem dziewczyna, tak zmieszana i drżąca, że z trudem zdołała przemówić.
— Ach tak! Piękny spacer odbywasz po Trianon, pani — rzekł król.
— Przybyłam do Jej Królewskiej Wysokości małżonki delfina, która czeka na mnie — odpowiedziała Andrea, coraz bardziej zmieszana.
— Jeśli pozwolisz, zaprowadzę cię do niej, pani — zaproponował Ludwik XV. — Przyszedłem odwiedzić moją córkę. Przyjm moją ręlię, pani, skoro idziemy jedną drogą.
Wzrok Andrei przysłoniła jakby chmura.
Dla biednej dziewczyny podanie ręki króla, tego najwyższego władcy wszystkich poddanych, stanowiło niesłychany zaszczyt, było łaską, której by zazdrościł cały dwór, przynosiło niespodziewaną i niewiarygodną chwałę, wyglądało na niepojęty sen.“(15)