„Kilka razy odczytywał Harry ten list. Była to pierwsza wieść ze świata otrzymana przezeń osobiście i nie przewidziana przez profesora Traube. Trzeba iść. Ktoś czeka na niego. Lecz on dał słowo profesorowi, że nigdzie się nie wydali. Dlaczego to obiecał Jakie prawo miał Traube stawiać mu taki warunek
„Idę!" — postanowił Harry i nacisnął dzwonek. — Muszę na krótko wyjść — powiedział do służącego.
Park był gęsty, tworzył go labirynt alei i ścieżek posypanych gruboziarnistym żwirem. Rzadkie latarnie rzucały skąpe światło. Harry skierował się ku bocznej alejce, przy końcu której niewyraźnie majaczył pomnik. Po raz pierwszy w swym niedługim życiu szedł
Wzruszenie nie pozwalało Norze jasno się wypowiadać. Ściśle biorąc, o jakimś uporządkowaniu jej myśli nie było mowy. Postanowienie przyjęcia pracy u profesora Traube przyszło nieoczekiwanie.
— Musi mi pan pomóc — ciągnęła Nora. — Proszę opowiedzieć wszystko profesorowi. Obiecuje pan
— Obiecuję — cicho odpowiedział Harry.
Im dłużej patrzył na tę dziewczynę, tym silniej ogarniało go jakieś niezwykłe, przygniatające uczucie. Skąd się ono wzięło Z jakich głębi Gdy Nora mimo woli zbliżyła się do niego, cofnął się gwałtownie. Dziewczyna spojrzała ze zdziwieniem.“(10)