„De White był sześćdziesięcioletnim starcem. Wygłaszał jakieś niezrozumiale wyrazy cudzoziemskim akcentem. Podczas zadawanych mu krzyżowych pytań odpowiadał, że nie pamięta, kiedy został aresztowany i za co. Przypominał sobie jedynie, że był kuzynem pana de Sartincsa. To było wszystko. Pewien dozorca więzienny, nazwiskiem Guyon, istotnie widział kiedyś pana de Sartinesa wchodzącego do celi de Whitea, gdzie otrzymał od niego pełnomocnictwo. Jednak więzień całkowicie zapomniał o tym zdarzeniu.
Tavernier był najstarszym z nich wszystkich. Miał za sobą dziesięć lat wygnania na wyspach Świętej Małgorzaty i trzydzieści lat więzienia w Bastylii. Był to dziewięćdziesięcioletni staruszek o siwych włosach i białej brodzie. Stracił niemal wzrok, przebywając wciąż w ciemnościach, i widział jak przez mgłę. Kiedy wkroczono do jego celi, starzec nie mógł zrozumieć, o co chodzi. Kiedy mu oznajmiono, że odzyskuje wolność, potrząsał tylko głową, a kiedy mu wreszcie powiedziano, ie Bastylia została zdobyta, rzekł
— Ho, ho! A cóż na to powie Król Ludwik XV, pani de Pompadour i książę de la Vrilliere
Podobnie jak de White, Tavernier nie zwariował, lecz po prostu zidiociał.
Nie sposób było patrzeć na radość tych ludzi, tak była wstrząsająca — aż do zgrozy. Dwaj czy też trzej spośród oswobodzonych omal nie wyzionęli ducha wśród okrzyków, wznoszonych przez stutysięczny tłum. Można sobie wyobrazić, czym to było dla nich, dla tych, którzy od czasu znalezienia się w Bastylii nigdy nie słyszeli głosów dwóch naraz mówiących ludzi, którzy przywykli jedynie do tajemniczych dźwięków pękających od wilgoci belek, do widoku pająków snujących swe pajęczyny, do chrobotania przemykających szczurów.“(12)